«Кабул ваҳшӣ» (хулосаи)

корҳои Saltykov-Shchedrin оид ба фикрронӣ, хонандагонро соҳибақл равона карда шудааст. Юмор ва irony нозук осонтар ба пичингомезро бераҳмона ва ҳаҷми бузурги адабиёти ӯ истифода мебарад, воситаҳои бадеӣ кӯмак карда метавонад, ки ба васеъ намудани атрофи олам ва бағоҷ lexical аз наврас муосир.

Инчунин он муҳим аст, ки афсонаҳои Shchedrin Русия ҳамчун асос барои анъанаҳои Русия аслӣ ва гумрук, ки моро ба ҳаёти ниёгони мо ворид гирифта мешавад. масъалаҳои ҷорӣ аз ҷониби муаллиф дар афсонаҳои афсона ва ҳикояҳо кард. Баъзан барои пичингомезро метавонад норозигии нависанда бо тартиботи ҷамъиятӣ ва давлатӣ дар маҷмӯъ аллакай фаҳмидед. Вай рассоми ҳақиқӣ, қодир ба таъкид масъалаи қисмати ҷаҳонӣ мебошад.

«Кабул ваҳшӣ»: мухтасари достони satirical

Ин яке аз аъмоли амиқ аксари Saltykov-Shchedrin аст.

Агар шумо вақт маҳдуд доранд, пас, бидонед, ки ба таърихи то ба охир, ки мо ба шумо маслиҳат ба хондани «кабул ваҳшӣ» - хулоса медиҳад. Ин достоне кушодан, - як бихонед бузург ҳам барои калонсолон ва кўдакон. Дар риштаи тунуки irony, пичингомезро, рӯй ба равшан, traceable тамоми достони. Пас, хулосаи «кабул ваҳшӣ».

Дар афсона, ки, муаллиф дар бораи заминдор, ки хеле ҳама чиз ба ғайр аз хотир дода буд, нақл мекунад. Ва, чунон аст, аксар ҳолат, ба марди нодоне pulls оид ба «ҷонбозиҳои».

Ӯ зиндагӣ хушбахтона ягон Тасаввур кунед, ғамгин нест, балки ӯ ором оид ба дењќонони Русия, балки дењќонон нест, ва Худованд чунин аст, ки ба мубодила ақибмондагӣ худ шикоят кунанд, гӯянд: «рӯҳ paleaceous" Ӯ буд, деҳқон Телеграмма нест. Худо медонист, ки кабул кард, ақли равшан нест, ва Ӯро гузошта ба муҷодала бе иҷрои. Сипас як заминдор ба ғазаб тасмим ба наҷот ҳамаи мардум аз manor, ки боиси мушкилоти ҳаёти шадид тадбирҳои худ. ҳаёти деҳқонии тощатфарсо буд: на нафаскашии, ҳеҷ қадами бе дониши талабот ва ғайриимкон буд, ва барои қадре айби бояд азоби сахт. Ва мо таҳсин мардум дуоҳои онҳо ба Худованд, талаби кӯмак дар як соат барои онҳо мушкил. Худо раҳм дењќонони буд ва ҳаво ҳама «рӯҳ paleaceous» барангехт, аз дороии аз кабул сахт. Ва одамӣ дар файз, вале ҳавои тоза, то ором ва танҳо шодӣ.

Барои таҷлили ин, кабул қарор кард, ки худ театр андаке хурсанд кардан. Бале ҳеҷ хуби он - балки он як «беақл» номида шуд, чунки ҳеҷ кас тамошо ва ҳеҷ деҳқонони ҷойгиркунии зебу ва парда аст.

Он гоҳ, ки қаҳрамон тасмим даъват меҳмонони бозӣ кортҳои бо Ӯ. Даъват ба ҳамаи генералҳо Бузургони қавмаш, ки бо майли ҷавоб фиристод, балки барои он мефаҳмем, ки, бале okromya Бонбони gingerbread, чизе барои табобати, на рафта бошад, сахт ба хашм, даъват мо мебуд-бошад, беақл кабул. Мулоҳиза кабул мо, он тааҷҷубовар нест, ки он то ба ҳол номида мешавад.

Бо вуҷуди ин, фикр дур ... ва он гоҳ, ки кабул ифтихор зиндагӣ мекунад, enjoys ҳаво тоза лалмӣ аст, пирожни, оё шустани нест, оё сар матарошед. Ин ҳама дар хобҳои ман - гумон дар бораи мошинҳои хариду ки дасти инсон иваз намояд. Чуноне ки дар афсона ба «The заминдор ваҳшӣ" Saltykov-Shchedrin, domechtalsya ин аломати ба чунин давлат тасвир, ки ба Ӯ аз бахшидани худ ба вазирони муайян доимӣ ва сабри орзу. Бо вуҷуди ин, рӯзи сербориш омада - омада, мириҳазор полис тафтиш ҳаёт ва вақти худро, ва ӯ низ кабул нодон аблаҳон номида мешавад.

Ва ман кабул, ки на танҳо худ дар якравӣ худ зарар, балки тамоми давлатӣ анҷом дода мешавад. аз нур дафн, шикор кардани дӯстоне хирс ба: Дар кабул метарсанд, ҷазо ва хеле ёбоӣ буд.

Дар ҳамин ҳол, мақомоти дар бораи вазъи корҳои нигарон аст. Ва аз он тасмим гирифта шуд, ки ба баргаштан ба дењќонон, балки ба як сарзаниш ба кабул барои аблаҳӣ ва якравӣ зулме аст. Дар охир, вазъи ислоҳ, корҳои давлат мебошад ба тиҷорати маъмулӣ, ва кабул, бо ҳузури гузошта, то "коҳро дар рӯҳ аст."

Дар ин ҷо баъзе аз далелҳо пешниҳод аз «кабул ваҳшӣ" таърихи худ мебошад. Оисавии афсонаҳои ибратомӯз, албатта, инчунин имкон медиҳад, ба мо барои фаҳмидани маънои чуқур хос дар он, ва арзиши дењќонон (ва ҳатто одамони оддӣ) дар кишвар мебошад.

Ман умедворам, ки шумо дар афсона аслии «кабул ваҳшӣ" Shchedrin хонед? Оисавии шумо фақат нуқтаҳои асосӣ ва идеяҳои маҳсулот мегӯям. Ва, шояд, ташвиқ ба хондани аслии, агар шумо аллакай иҷро нест!